Brezilya'nın en kötü radyasyon kazasının anıları

"Cihazın bir tarafında, çok büyüleyici, çok çekici bir ışık yayan minik bir açıklık vardı..."

Devair Ferreira'nın hurda deposunda bulunan garip, parlayan mavi kapsül hakkındaki haberler yayılınca, komşular, aile ve arkadaşlar onu kendi gözleriyle görmek için toplandılar.

Kimilerinin ellerinde minik, parıldayan parçalar vardı. Diğerleri ise parçaları ailelerine göstermek için evlerine götürdü.

Kimse, Brezilya'nın en büyük radyasyon kazasını tetikleyecek olan son derece radyoaktif bir madde olan sezyum-137 ile uğraştıklarını bilmiyordu.

Devair, kapsülü birkaç gün önce terk edilmiş bir tıp kliniğinde bulan iki atık toplayıcısından satın almıştı.

Kardeşi Odesson, 'işe yaramaz' olduğunu düşünerek onu atmasını söylerken, Devair ona hayran kalmış, hatta karısı için bir yüzükte kullanılmak üzere bir değerli taşa dönüştürmeyi bile düşünmüştü.

Daha sonra "ölümün ışıltısına" aşık olduğunu söyleyecekti.

Bir hafta sonra, çok sayıda insan gizemli bir hastalığa yakalandı.

• İngiltere Başbakanı Burnham'dan konserve gıda ve şişe suyu depolama tavsiyesi
• Erdoğan'ın Aliyev'i araması Azerbaycan'da nasıl yorumlandı?
• Fon skandalı iktidar tabanında nasıl yankılandı?
• Ergenlik çağına gelen kızlar, seks işçileriyle ilişkiye sokuluyor

Haberin sonu

Ailenin yakın bir arkadaşı, hastalığın ortaya çıkış zamanını garip, parlayan kabın gelişiyle ilişkilendirdi; bunun üzerine Devair'in karısı Maria Gabriela, kabı bir sağlık kuruluşuna götürdü.

Cihaz, günün geri kalanında ve gece boyunca avludaki bir sandalyenin üzerinde sahipsiz bir şekilde kaldı, ta ki bir doktor nihayet bir radyasyon dedektörü getirene kadar.

Ölçümler o kadar yüksek çıktı ki, ilk başta cihazın arızalı olduğunu sandı. Daha sonra ikinci bir cihaz da aynı sonucu doğruladı.

Kısa bir süre sonra Odesson, kardeşinden bir mesaj aldı:

"Yardım alın. Evde dokunduğunuz madde radyoaktif."

O zamana kadar, Odesson'un geniş ailesinden 56 kişinin virüse maruz kaldığını söylüyor.

Odesson'un aklına bir yıl önce Ukrayna'da yaşanan Çernobil felaketi geldi.

"Radyoaktif madde" kelimelerini duyduğumuzda, 'İşte bu, hepimiz büyük bir beladayız, hepimiz öleceğiz' diye düşündüm."

Ne yazık ki, hayatını kaybeden ilk kişi Odesson'un altı yaşındaki yeğeni Leide oldu.

Babası bir kibrit kutusunda eve getirdiği sezyum-137 parçasıyla oynamış, karanlıkta nasıl parladığını göstermek için ışıkları kapatmıştı.

"Annesi akşam yemeğini yeni hazırlamıştı" diyor Odesson.

"Leide bir yumurta aldı ve belli ki hâlâ radyasyona maruz kalmış küçük eliyle yumurtayı yedi."

O da yaklaşık bir ay sonra, teyzesi Maria Gabriela'nın (Devair'in eşi) aynı hastalıktan hayatını kaybettiği gün öldü.

Hurda deposunda çalışan iki genç adam da hayatını kaybetti.

Goiânia'da potansiyel olarak virüs bulaşmış 100 binden fazla kişi, Odesson da dahil olmak üzere, Olimpiyat Stadyumu'nda taramaya çağrıldı.

Etkilenenler dezenfeksiyon sıvısı ve fırçalarla ovulduktan sonra hortumla yıkandı.

Giysileri imha edildi ve vücutlarını temizlemek için bol sıvı tüketmeleri söylendi.

"Bana birayı seviyorsam bol bol içebileceğimi söylediler" diyor Odesson.

O da onların tavsiyesine uyarak bir arkadaşının sahibi olduğu bara gitti.

"Ama bana idrarımı yaptığım yerin kirleneceği konusunda uyarıda bulunmadılar, bu yüzden arkadaşımın barındaki tuvalet yerle bir edildi."

'İnsanlar bizden kaçardı'

Enfekte olmadığı ilan edilmesine rağmen, Odesson daha sonra hastaneye kaldırıldı ve üçüncü kattaki bir hücrede tecrit edildi.

Karısı onunla sadece aşağıdaki sokaktan konuşabiliyordu.

"Yüzünün tamamen deforme olmuş ve şişliklerle kaplı olması beni çok endişelendirdi."

Doktor daha sonra yüzündeki garip oluşumların stres kaynaklı olduğunu tespit etti, ancak korku yayılınca insanlar ondan uzak durmaya başladı.

"Otobüse bindiği her seferinde insanlar onu tanıyor ve iniyorlardı."

Odesson sonunda iyileşti, ancak evin kirlenmesi sonucu kısmen yıkılması nedeniyle ailesinin evi yıkıldığı için bir sığınma evine geri döndü.

Hayatı boyunca tanıdığı insanlar ondan uzaklaşmaya başladılar.

Tanıdığına ait bir barda içki sipariş ettiğini hatırlıyor.

"İşimi bitirince bardağı tezgâhın üzerine koydum. O da bir peçeteyle alıp çöpe attı. Bu beni çok üzdü."

Felaketin ardından hükümet, "Eu amo Goiânia" yani "Seni seviyorum, Goiânia" ifadesini kullanarak bir kampanya başlattı.

Ulusal radyo ve televizyonda her gün yayımlanan bu kampanya, kriz içindeki bir şehre yönelik ulusal dayanışmanın bir göstergesiydi.

Kaza sonrasında Brezilya'da ve diğer ülkelerde radyoaktif maddelerin izlenmesi, denetlenmesi ve bertarafına ilişkin yasalar değiştirildi.

Ancak kazadan kurtulanlar için mücadele, tazminat talepleri, sağlık sorunları ve kazaya bağlı kalıcı damgalanma nedeniyle yıllarca devam etti.

Odesson yardım etmeye kararlıydı.

Sevdiği otobüs şoförlüğü işini bıraktı ve mağdurların hakları için kampanya yürütmeye başladı, Mağdurlar Derneği'nin başkanlığını yaptı.

"İnsanlar için mücadele etmeli ve bunun dünyanın hiçbir yerinde bir daha asla yaşanmamasını sağlamalıyız. Hiç kimse, dünyanın hiçbir yerinde bizim yaşadıklarımızı yaşamak zorunda kalmamalı."

Bugün, neredeyse 40 yıl sonra ve yetmişli yaşlarında olan Odesson, hayatını sonsuza dek değiştiren felaketin kendi anlatımını yazıyor.

Ayrıca Goiânia'dan 220 km uzaklıktaki küçük bir çiftlikte, hayvanlar ve doğayla çevrili bir ortamda huzur bulmuş hâlde.

"Yaşadığım her şeye rağmen, her şeyle barışık, sağlıklı bir insanım. Tanrıya şükür."

Bir zamanlar öleceğine inanan bir adam için bu hiç de küçük bir şey değil.

Bu makale, BBC Dünya Servisi'nde yayımlanan Outlook programının bir bölümüne dayanıyor.

Orijinali İngilizce olan bu makalenin çevirisinde yapay zekadan yararlandık. Yayınlanmadan önce çeviriyi bir BBC gazetecisi kontrol etti. Yapay zekayı nasıl kullandığımız hakkında daha fazla bilgi burada.