Peru’nun güneyindeki And Dağları’nda yer alan 28 metre uzunluğundaki Q'eswachaka Köprüsü, 4 yerli köyün katılımıyla her yıl tamamen sökülüp yalnızca dağ otları kullanılarak yeniden örülüyor. İnka medeniyetinden günümüze ulaşan bu son ot asma köprü, hiçbir modern inşaat malzemesi kullanılmadan Apurimac Nehri'nin oluşturduğu derin kanyonun iki yakasını birbirine bağlıyor.
İNKA DÖNEMİNDEN KALAN KÖPRÜ NASIL İNŞA EDİLİYOR?
Cusco bölgesine bağlı Quehue ilçesinde bulunan köprünün yapımında bölgede yetişen ve "ichu" adı verilen sert dağ otu kullanılıyor. Huinchiri, Chaupibanda, Choccayhua ve Ccollana Quehue köylerinde yaşayan aileler, haziran ayının ikinci haftasında otları biçip bükerek 70 metre uzunluğunda ince ipler haline getiriyor. İki köprü ustasının denetiminde bu ipler birleştirilerek 6 ana kalın halata dönüştürülüyor. Köyün erkekleri halatları vadinin her iki yakasındaki antik taş ayaklara bağlıyor. Çalışma, köprünün iki ucundan karşılıklı ilerletilerek yaklaşık 3 gün içinde tamamlanıyor.
Salgın döneminde uygulanan kısıtlamalar nedeniyle köprünün her yıl tekrarlanan yenileme takvimi aksadı. Bakımı yapılamayan ve yıpranan organik yapı, 2021 yılının mart ayında nehir vadisine çöktü. Çöküşün ardından bölgedeki 4 Keçua topluluğu yeniden bir araya gelerek geleneksel örme teknikleriyle köprüyü sıfırdan inşa etti ve geçişi tekrar sağladı.
UNESCO KORUMASINDAKİ ASIRLIK GELENEK
Q'eswachaka'nın yapım geleneği, 2013 yılında UNESCO İnsanlığın Somut Olmayan Kültürel Mirası Temsili Listesi'ne dahil edildi. Yapı, bölge halkı için yalnızca bir ulaşım aracı değil; köyler arasındaki dayanışmayı simgeleyen kutsal bir bağ olarak tanımlanıyor. İnşaat sürecinde ritüeller düzenleyen köylüler, çalışmaların tamamlanmasını şenliklerle kutluyor ve köprüyü "Pachamama" olarak adlandırdıkları toprak anaya adıyor.
Yorumlar (0)
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yapın.